Më 1 shtator 1928, Shqipëria hyri në një kapitull të ri të historisë së saj politike. Në këtë ditë, Asambleja Kushtetuese shpalli ndryshimin e formës së qeverisjes nga Republikë në Mbretëri, duke i dhënë Ahmet Zogut titullin Mbret i Shqiptarëve, me emrin Zogu I.
Ky vendim erdhi pas disa vitesh turbulencash politike e sociale, ku Zogu, si president i Republikës Shqiptare, kishte konsoliduar pushtetin e tij. Me shpalljen e Mbretërisë, ai synonte stabilitet shtetëror, njohje ndërkombëtare dhe modernizimin e institucioneve.
Kushtetuta e re monarkike parashikonte një sistem ku mbreti kishte kompetenca të gjera, ndërsa Shqipëria do të përfaqësohej si shtet sovran në arenën ndërkombëtare. Shumë shtete e njohën menjëherë këtë ndryshim, ndërsa Zogu I nisi të ndërtonte strukturat e një monarkie parlamentare të centralizuar.
Megjithatë, periudha e Mbretërisë (1928–1939) mbeti e shoqëruar me sfida: zhvillim i ngadalshëm ekonomik, varësi politike nga Italia fashiste dhe tensione të brendshme. Shpallja e saj, megjithatë, mbetet një nga momentet më të rëndësishme në rrugën e shtetformimit shqiptar.
