Fjalimi i në takimin e thirrur nga në atë që u quajt “Bordi i Paqes” prodhoi më shumë zhurmë mediatike sesa përmbajtje të dobishme politike. Shqetësimi i shprehur për çështjen e dhe kërkesa për mbështetje ndërkombëtare në raport me procesin ndaj tij në u paraqit si një akt angazhimi kombëtar. Por në thelb, kjo lëvizje ngjan më shumë me një përpjekje për të projektuar rol ndërkombëtar, ndërsa problemet e brendshme mbeten të pazgjidhura.
Sepse patriotizmi, sidomos ai i artikuluar në skena ndërkombëtare, nuk mund të përdoret si perde për realitetin e brendshëm. Në Shqipëri, korrupsioni nuk është më perceptim, por fakt i dokumentuar nga hetime, arrestime dhe procese gjyqësore që kanë përfshirë ministra, drejtues vendorë dhe zyrtarë të lartë. Kur një pjesë e elitës politike gjendet nën akuza, retorika për interesin kombëtar tingëllon e zbrazët.
Po ashtu, gjendja e arsimit dhe shëndetësisë është një tregues më i saktë i patriotizmit sesa çdo fjalim diplomatik. Shkollat që boshatisen, universitetet që prodhojnë emigrim dhe spitalet që nuk arrijnë të mbajnë mjekët janë prova konkrete se shteti nuk po funksionon si duhet. Ndërkohë, shpopullimi masiv është vota më e fortë kundër çdo propagande optimiste: qytetarët po largohen jo sepse nuk e duan vendin, por sepse nuk shohin të ardhme në të.
Në këtë kontekst, përfshirja e kryeministrit në çështje të ndjeshme rajonale mund të interpretohet si përpjekje për të fituar kapital politik jashtë, në një kohë kur kredibiliteti brenda vendit është i brishtë. Diplomacia është e rëndësishme, por ajo nuk mund të zëvendësojë qeverisjen e mirë.
Në fund, patriotizmi matet me mirëqenien e qytetarëve, me drejtësinë që funksionon dhe me institucionet që japin shpresë. Pa këto, çdo fjalim mbetet thjesht retorikë, dhe retorika nuk ndërton shtet.
